काही माणसं विसरता येत नाहीत…

काही माणसं आयुष्यात नसतात… पण आयुष्यभर मनात असतात!”

लेखक : सुधाकर चौधरी

आयुष्याच्या प्रवासात अनेक माणसं भेटतात. काही फक्त ओळखीपुरती राहतात, काही मैत्रीपर्यंत येतात, तर काही माणसं नकळत आपल्या मनाच्या इतक्या जवळ येतात की, त्यांच्याशिवाय आयुष्याचा विचार करणंसुद्धा कठीण होऊन जातं.

काही लोक आयुष्यात येतात आणि आपल्याला आधार देतात. आपल्या दुःखात सहभागी होतात, आपल्या आनंदात मनापासून हसतात. त्यांच्या सहवासात मनाला एक वेगळीच शांतता मिळते. त्यांच्या एका शब्दाने काळजातली अस्वस्थता कमी होते आणि त्यांच्या एका हसण्यात दिवसभराचा थकवा दूर होतो.

कधी कधी एखादी व्यक्ती आपल्या आयुष्यात इतकी महत्त्वाची बनते की, तिच्याशी बोलणं ही सवय नसतेच… ती आपल्या जगण्याची गरज बनते. तिचा एक फोन, एक संदेश किंवा फक्त दोन शब्द ऐकण्यासाठी मन तासनतास वाट पाहत राहतं.

पण आयुष्याच्या प्रत्येक गोष्टीवर आपला अधिकार नसतो.

काही नाती मनापासून जपूनही तुटतात. काही माणसं लाख प्रयत्न करूनही दूर जातात. कधी परिस्थिती कारणीभूत ठरते, कधी गैरसमज, तर कधी काळाचा निर्णय असतो.

आणि मग एक दिवस…

ज्यांच्या उपस्थितीने आपलं जग पूर्ण वाटत होतं, तेच अचानक आपल्या आयुष्यातून दूर निघून जातात.

त्यांच्या जाण्यानंतर जग थांबत नाही. सूर्य रोज उगवतो, दिवस नेहमीसारखेच पुढे जातात, माणसं भेटतात, कामं सुरू राहतात… पण मनाच्या एका कोपऱ्यात मात्र कायमची पोकळी निर्माण होते.

रात्रीची शांतता आली की आठवणी बोलू लागतात.

एखादा शब्द त्यांची आठवण करून देतो. एखादं ठिकाण जुने क्षण डोळ्यांसमोर आणतं. एखादं गाणं मनाला पुन्हा त्याच काळात घेऊन जातं.

आणि मग स्वतःशीच प्रश्न पडतो—

“ज्याच्याशिवाय राहण्याची कधी सवयच झाली नव्हती, त्याच्याशिवाय जगण्याची सवय कशी लावायची?”

लोक सहज म्हणतात, “वेळ सगळं विसरायला शिकवतो.”

पण माझ्या मते वेळ माणसाला विसरायला शिकवत नाही; वेळ फक्त त्या आठवणींसोबत जगायला शिकवतो.

कारण काही माणसं विसरण्यासाठी नसतातच.

ज्यांच्याशी केवळ ओळख असते, त्यांना विसरणं कदाचित सोपं असतं. पण ज्यांच्याशी मन जोडलेलं असतं, ज्यांच्यासोबत भावना जोडलेल्या असतात, ज्यांच्यासाठी आपण मनापासून काळजी घेतलेली असते—त्यांना विसरणं आयुष्यभरही शक्य होत नाही.

काही माणसं आपल्या आयुष्यात कायम राहण्यासाठी येत नाहीत. ती काही सुंदर क्षण देण्यासाठी येतात. आपल्याला प्रेमाची किंमत शिकवतात, जिव्हाळ्याचा अर्थ समजावतात आणि नातं जपण्याची ताकद देऊन निघून जातात.

त्यांचं शरीर दूर असतं… पण आठवणी जवळ असतात.

त्यांचा आवाज ऐकू येत नाही… पण शब्द मनात घुमत राहतात.

त्यांच्याशी संवाद होत नाही… पण मन मात्र आजही त्यांच्याशी बोलत राहतं.

कदाचित म्हणूनच काही लोकांना विसरणं शक्य नसतं.

कारण ते आपल्या आयुष्याचा केवळ एक अध्याय नसतात; ते आपल्या आयुष्याच्या कथेतला असा भाग असतात, जो शेवटपर्यंत मनात जिवंत राहतो.

आज ते जवळ नसतील, कदाचित आपल्याशी बोलतही नसतील… पण त्यांच्यासाठी मनात असलेली आपुलकी कमी होत नाही.

काही नाती संपतात, पण भावना संपत नाहीत.

काही माणसं दूर जातात, पण त्यांच्यासाठी धडधडणारं हृदय तसंच राहतं.

म्हणून माझ्या मते, आयुष्यात एखादी व्यक्ती मनापासून जवळ आली असेल तर तिची किंमत तिच्या सोबत असतानाच ओळखायला हवी. कारण माणूस गमावल्यानंतर त्याच्या आठवणी कितीही जपल्या, तरी त्याची उणीव भरून काढता येत नाही.

शेवटी एवढंच सांगावंसं वाटतं—

काही माणसं नशिबाने भेटतात,
काही मनाने जोडली जातात,
काही काळाच्या ओघात दूर जातात…
पण काही माणसं अशी असतात,
जी आयुष्यभर आपल्या काळजातच राहतात.

आणि म्हणूनच…

काही लोक आयुष्यातून निघून जातात,
पण आपल्या आठवणींतून कधीच निघून जात नाहीत.

— सुधाकर चौधरी
लेखक