जीवनाची न बोललेली कहाणी…"ज्यांनी आयुष्य जवळून पाहिलंय, त्यांनाच या शब्दांचा अर्थ कळेल…"✍️ लेखक : सुधाकर चौधरी

मी कधीच वाईट नव्हतो…
फक्त माझ्या नशिबाने माझ्यासोबत मैत्री केली नव्हती.

माझं मन खूप श्रीमंत होतं…
माणुसकीने, प्रेमाने, आपुलकीने भरलेलं होतं.
पण काळाने मात्र मला गरिबीचं वस्त्र घालून जगायला शिकवलं.

मी आयुष्यात कोणाचं वाईट केलं नाही,
कोणाचं हक्काचं हिसकावलं नाही,
कोणाच्या डोळ्यात अश्रू आणण्याचा विचारही केला नाही.
तरीसुद्धा नशिबाने माझ्याच डोळ्यांत अश्रू कायमचे ठेवले.

कितीतरी रात्री अशा गेल्या…
जिथे उशीपेक्षा माझे अश्रूच जास्त ओले होते.

लोक म्हणायचे, "तू हसतोस खूप..."
पण त्या हसऱ्या चेहऱ्यामागे
रोज हजारो वेदना गप्प बसून रडत होत्या.

मी प्रत्येक वेळी पडून पुन्हा उभा राहिलो.
कारण हार मानणं माझ्या स्वभावात नव्हतं.
पण प्रत्येक वेळी उभा राहिलो,
तेव्हा नियतीने पुन्हा एक नवीन आघात माझ्यासाठी तयार ठेवला होता.

ज्यांच्यासाठी स्वतःचं सर्वस्व दिलं,
त्यांनीच वेळ आल्यावर
"तू कोण?" असा प्रश्न विचारला.

ज्यांच्या आनंदासाठी स्वतःचं दुःख लपवलं,
त्यांनी माझ्या अश्रूंनाही कधी किंमत दिली नाही.

अनेकदा वाटायचं…

"देवा… माझीच परीक्षा इतकी कठीण का?"

पण उत्तर कधीच मिळालं नाही.

घरही जळत होतं…
आणि समोर समुद्र असूनही
एक थेंब पाणी हातात येत नव्हतं.

सगळे आपले असूनही
मन मात्र अनाथ झालं होतं.

अशी वेळ आली की…

आवाज द्यायचा होता,
पण शब्दच उरले नव्हते.

रडायचं होतं,
पण डोळ्यांत अश्रूही थकले होते.

जगायचं होतं,
पण जगणंच रोज मरत होतं.

लोकांना माझं हसणं दिसलं…
पण माझ्या मनात रोज चालणारं युद्ध कुणालाच दिसलं नाही.

आज जे दुःख मिळालंय,
ते कदाचित माझ्या जुन्या कर्मांचा हिशेब असेल.

म्हणून आता कोणतीही तक्रार नाही.

कारण तक्रार केली तरी
नियती आपला निर्णय बदलत नाही.

आज मी एवढंच शिकलो आहे…

माणूस कधीच दुःखामुळे संपत नाही…
तो संपतो अपेक्षांमुळे.

ज्यांच्यावर जीवापाड प्रेम केलं,
तेच जेव्हा परके होतात,
तेव्हा जिवंत असूनही माणूस आतून मरून जातो.

आयुष्याने एक गोष्ट नक्की शिकवली…

जखमा शरीरावर झाल्या तर त्या भरून येतात…
पण मनावर झालेल्या जखमा आयुष्यभर रक्तबंबाळ करत राहतात.

आजही मी चालतोय…

कारण थांबण्याचा पर्याय नाही.

आजही हसतोय…

कारण माझ्या अश्रूंनी कुणाचं काही बदलणार नाही.

आजही देवावर विश्वास ठेवतो…

कारण जेव्हा सगळे सोडून गेले,
तेव्हा फक्त त्यानेच माझा हात सोडला नाही.

मला खात्री आहे…

आजचा अंधार कायमचा नाही.

आजचं दुःख शेवटचं नाही.

आजचा संघर्ष व्यर्थ नाही.

कारण वेळेचं चाक कोणासाठीच कायम एकसारखं राहत नाही.

आज माझ्या डोळ्यांत अश्रू आहेत…

उद्या कदाचित याच डोळ्यांत समाधान असेल.

आज लोक माझ्या अपयशावर हसत आहेत…

उद्या कदाचित यशाच्याच टाळ्या ते वाजवतील.

म्हणून आता एकच ठरवलं आहे…

रडायचं असेल तर देवासमोर रडेन…
माणसांसमोर नाही.

कारण माणसं अश्रूंची किंमत करत नाहीत…

ती फक्त यशाला सलाम करतात.

आणि शेवटी…

जर तुमच्याही आयुष्यात असा काळ आला असेल,
जिथे सगळं संपल्यासारखं वाटत असेल…
तर एक गोष्ट लक्षात ठेवा—

रात्र कितीही काळी असली,
तरी सूर्योदय थांबत नाही.

देव उशीर करतो…
पण अन्याय कधीच करत नाही.

संयम ठेवा… कर्म करत राहा…
कारण तुमची कहाणी अजून संपलेली नाही.
कदाचित तुमच्या आयुष्यातलं सर्वात सुंदर पान अजून लिहिलंच गेलेलं नाही…

✍️ लेखक : सुधाकर चौधरी