पहिल्या पगारातून लेकीने आई-वडिलांना दिली आकाशभरारी

स्वप्नांना पंख देणारी लेक; अवंतीने आई-वडिलांना दिली आकाशभरारी
पहिल्या पगारातून विमानप्रवासासह दक्षिण भारताचा अविस्मरणीय दौरा; कृतज्ञतेचा जिवंत आदर्श

अकोला : आयुष्यभर कष्ट करत मुलांच्या भविष्याची स्वप्ने पाहणाऱ्या आई-वडिलांच्या डोळ्यांत जेव्हा अभिमान आणि समाधानाचे अश्रू दाटतात, तेव्हा त्या क्षणाला यशाची खरी व्याख्या मिळते. पुण्यात नोकरीस लागलेल्या अवंती हरणे हिने आपल्या पहिल्या पगारातून आई युगेश्वरी हरणे व वडील गजानन कुसुम ओंकार हरणे यांना विमानप्रवास घडवून आणत दक्षिण भारताचा आठ दिवसांचा संस्मरणीय दौरा आयोजित केला आणि कृतज्ञतेचा प्रेरणादायी आदर्श समाजासमोर ठेवला.

सामान्य परिस्थितीत वाढलेल्या या कुटुंबाने आयुष्यभर जबाबदाऱ्या, कष्ट आणि अपूर्ण राहिलेल्या इच्छा यांच्यात संसाराची वाटचाल केली. घराच्या छतावरून आकाशात झेपावणाऱ्या विमानाकडे पाहताना “आपण कधी बसू यात?” असा सहज उमटणारा विचार वास्तवाच्या मर्यादेतच विरून जाई. मात्र अवंतीने त्या स्वप्नांना धाडसाची जोड देत प्रत्यक्षात उतरवले.

पहिला पगार, पहिली उंच भरारी

नोकरी लागल्यानंतर मिळालेल्या पहिल्या पगारातून स्वतःसाठी काही घेण्याची पद्धत सर्वसाधारण असते. परंतु अवंतीने या पगाराला वेगळाच अर्थ दिला. तिने आई-वडिलांना आयुष्यात कधी अनुभवता न आलेला आनंद देण्याचा निर्णय घेतला. नागपूर ते बेंगळुरू विमानप्रवासाची तिकिटे, हॉटेल बुकिंग, रेल्वे आरक्षण, स्थानिक वाहन व्यवस्था— सर्व नियोजन तिने पूर्वतयारीने केले. विशेष म्हणजे हा संपूर्ण प्रवास तिने आई-वडिलांना न सांगता ‘सरप्राईज’ म्हणून आखला होता.

विमान उड्डाण घेत असताना आई युगेश्वरी यांच्या डोळ्यांत दाटलेला आनंद आणि वडील गजानन हरणे यांच्या मनात उसळलेला अभिमान हा क्षण शब्दातीत होता. आकाशातून खाली दिसणारी पृथ्वी पाहताना त्यांनी आयुष्यभराच्या कष्टांना जणू एक सुंदर उत्तर मिळाल्याची अनुभूती घेतली.

दक्षिण भारताचा आठ दिवसांचा भावप्रवास

अवंतीने दक्षिण भारतातील प्रमुख धार्मिक, ऐतिहासिक आणि निसर्गरम्य स्थळांचा सविस्तर फेरफटका घडवून आणला. तीर्थक्षेत्रांतील दर्शन, सांस्कृतिक वारसा लाभलेल्या स्थळांना भेटी, स्वच्छ व आरामदायी निवास आणि वेळेवर जेवणाची व्यवस्था— प्रत्येक बाबीत तिची काटेकोरता आणि प्रेम जाणवत होते. “आईला हे आवडेल, बाबांना ते आवडेल,” असे म्हणत ती खरेदी करताना तिच्या चेहऱ्यावर उमटणारा आनंद हा तिच्या कृतज्ञतेचा पुरावा होता.

या प्रवासात मावशी राजश्री व मावसे शैलेश कदम यांचीही साथ लाभली. कुटुंबातील सर्वांच्या चेहऱ्यावर दिसणारा समाधानाचा प्रकाश हा या प्रवासाचा खरा ठेवा ठरला.

मुलगी म्हणजे घराचा कणा

आजच्या युगात यशाची व्याख्या पगार, पद आणि प्रतिष्ठेपुरती मर्यादित होत चालली आहे. मात्र “आई-वडिलांच्या चेहऱ्यावर आनंद फुलवणे हेच खरे यश,” असे गजानन हरणे यांनी सांगितले. लेखक, साहित्यिक, समाजसेवक आणि विविध सामाजिक चळवळींमध्ये सक्रिय असलेल्या गजानन हरणे यांनी या अनुभवाकडे केवळ वैयक्तिक समाधान म्हणून न पाहता समाजासाठी संदेश म्हणून मांडले.

मुलगी म्हणजे ओझे नव्हे, तर घराचा आधारस्तंभ असते, हे अवंतीने कृतीतून सिद्ध केले. योग्य शिक्षण, संस्कार आणि स्वातंत्र्य दिल्यास मुलगी कुटुंबाची स्वप्ने साकार करते, असा ठोस संदेश या घटनेतून मिळतो.

कृतज्ञतेचा जिवंत आदर्श

“आई-वडिलांचे ऋण फेडता येत नाही; पण त्यांच्या डोळ्यांत आनंद आणणे हेच खरे समाधान,” अशी भावना व्यक्त करत गजानन हरणे यांनी आपल्या मुलीबद्दल कृतज्ञता व्यक्त केली. कष्ट, संस्कार आणि प्रेम यांचा संगम घडवणारी ही घटना आजच्या धकाधकीच्या जगात नात्यांची उब जपणारी ठरली आहे.

अवंती हरणे हिच्या या कृतीने केवळ तिच्या कुटुंबालाच नव्हे, तर समाजालाही आशावादी दिशा दिली आहे. स्वप्नांना पंख देणारी लेक म्हणून अवंती आज अनेकांसाठी प्रेरणादायी ठरली आहे— कारण तिने आई-वडिलांच्या डोळ्यांतून उतरलेले आकाश प्रत्यक्ष अनुभवायला दिले.