२९ जून... आयुष्याचा सोहळा... आणि आयुष्यभराची वेदना...
काही तारखा या फक्त कॅलेंडरवरील आकडे नसतात. त्या आयुष्याच्या इतिहासात कोरलेल्या असतात. काळ कितीही पुढे सरकला, वर्षे कितीही उलटली, तरी त्या तारखा मनाच्या भिंतीवर कायम जिवंत राहतात. त्या विसरण्याचा प्रयत्न केला तरी प्रत्येक वर्षी त्या नव्याने जगाव्याच लागतात.
२९ जून...
हा दिवस माझ्यासाठी केवळ एक तारीख नाही...
हा माझ्या आयुष्याचा आरंभ आहे...
आणि माझ्या आयुष्याला लाभलेल्या सर्वात मोठ्या वेदनेचाही दिवस आहे.
२९ जून १९९७...
आजच्याच दिवशी आमच्या वैवाहिक जीवनाची सुरुवात झाली. दोन जीवांनी एकमेकांचा हात हातात घेतला, सुख-दुःखात कायम सोबत राहण्याची प्रतिज्ञा केली आणि एका नव्या संसाराची स्वप्ने डोळ्यांत साठवली.
त्या दिवशी मला फक्त पती लाभले नाहीत...
मला माझा सर्वात जवळचा मित्र मिळाला...
माझा विश्वास मिळाला...
माझा आधार मिळाला...
माझ्या प्रत्येक स्वप्नामागे उभा राहणारा एक खंबीर खांदा मिळाला...
आणि माझ्या अस्तित्वालाच अर्थ देणारा जीवनसाथी मिळाला.
लग्न म्हणजे फक्त दोन व्यक्तींचं नातं नसतं...
ते दोन कुटुंबांचं, दोन संस्कारांचं, दोन विचारांचं आणि दोन आयुष्यांचं एकरूप होणं असतं.
आमचाही संसार तसाच फुलत गेला.
लहानशा घरात मोठी स्वप्नं होती...
मर्यादित साधनं होती...
पण अमर्याद प्रेम होतं.
हसणं होतं...
रुसवे-फुगवे होते...
संघर्ष होते...
स्वप्नं होती...
आणि सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे एकमेकांवरचा अखंड विश्वास होता.
त्या संसारवेलीवर दोन सुंदर फुलं उमलली—आमचा मुलगा आणि आमची मुलगी.
त्यांचं पहिलं पाऊल...
पहिला शब्द...
पहिला शाळेचा दिवस...
त्यांचं हसणं...
त्यांचं वाढणं...
या सगळ्यांतून आमचं घर घर राहिलं नाही...
ते प्रेमाचं मंदिर बनलं.
तुम्ही फक्त कुटुंबप्रमुख नव्हता...
तुम्ही मुलांचे संस्कारकर्ते होता...
माझ्या आयुष्याचे मार्गदर्शक होता...
आणि घराचा आत्मा होता.
पण आयुष्य प्रत्येकाची परीक्षा घेतंच.
संसारात अनेक संकटं आली.
राजकारणातील कटू अनुभव आले.
विश्वास ठेवलेल्या माणसांकडून विश्वासघात झाले.
आर्थिक चढ-उतार आले.
अनेकदा सर्व काही हातातून निसटल्यासारखं वाटलं.
पण प्रत्येक वेळी तुम्ही एका वाक्यावर ठाम राहिलात—
"संकट कितीही मोठं असलं, तरी माणसाचं धैर्य त्याहून मोठं असलं पाहिजे."
स्वतःच्या वेदना कधी चेहऱ्यावर आणल्या नाहीत.
घरावर संकट आलं की तुम्ही ढाल बनून उभे राहिलात.
माझ्या डोळ्यांत अश्रू येण्याआधीच तुम्ही संकटाशी दोन हात करायचात.
आज मागे वळून पाहताना जाणवतं...
तुम्ही फक्त संसार उभा केला नाही...
तर संकटाशी लढण्याची ताकद माझ्या मनात रुजवून गेलात.
आज शरीराने तुम्ही माझ्यासोबत नाही...
पण खरंच नाही का?
प्रत्येक निर्णय घेताना आजही तुमचाच विचार मनात येतो.
प्रत्येक अडचणीत तुमचंच धैर्य आठवतं.
प्रत्येक यशामागे तुमचा आशीर्वाद जाणवतो.
प्रत्येक अपयशात तुमचाच आवाज कानात घुमतो—
"घाबरू नकोस... मी आहे..."
आज आपल्या स्वप्नातील सोमनाथ पंचवटी मंदिराच्या उभारणीच्या कार्याला सुरुवात झाली आहे.
भगवान सोमनाथावरील तुमची श्रद्धा...
तुमची भक्ती...
तुमची निष्ठा...
आजही या कार्यातून जिवंत आहे.
आज आदित्य तुमच्या पावलावर पाऊल ठेवून पुढे चालत आहे.
त्याच्या विचारांत तुमची दूरदृष्टी दिसते.
त्याच्या बोलण्यात तुमचा संयम दिसतो.
त्याच्या कार्यात तुमचं कर्तृत्व दिसतं.
आणि त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात तुमचे संस्कार जिवंत दिसतात.
मुलं ही फक्त रक्ताची परंपरा पुढे नेत नाहीत...
ती संस्कारांचीही परंपरा पुढे नेतात.
आज तुमच्या मित्रपरिवारातील अनेक जिवाभावाची माणसं आमच्या पाठीशी खंबीरपणे उभी आहेत.
त्यांच्या रूपाने तुमची मैत्री आजही जिवंत आहे.
ते मदतीचा हात पुढे करतात...
आणि तेव्हा वाटतं—
चांगला माणूस कधीच मरत नाही.
तो लोकांच्या आठवणीत जगत राहतो.
त्याच्या विचारांत जगत राहतो.
त्याच्या संस्कारांत जगत राहतो.
त्याने जोडलेल्या प्रत्येक नात्यात जगत राहतो.
लोक म्हणतात—
"वेळ सर्व दुःख विसरायला शिकवते."
पण माझा अनुभव वेगळा आहे.
वेळ दुःख विसरवत नाही...
ती फक्त त्या दुःखाला मनाच्या आणखी खोल कप्प्यात नेऊन ठेवते.
आणि मग एखादा दिवस...
एखादी आठवण...
एखादा सुगंध...
एखादा आवाज...
पुन्हा सगळं जगायला भाग पाडतो.
आणि म्हणूनच...
२९ जून आली की आठवणींचा महासागर उसळतो.
नियतीचाही खेळ किती विलक्षण असतो...
ज्या दिवशी तुम्ही माझ्या आयुष्यात आलात...
तोही २९ जून...
आणि ज्या दिवशी या जगाचा निरोप घेतलात...
तोही २९ जून...
हा योगायोग आहे की नियतीने लिहिलेली सर्वात वेदनादायी कविता...
हे आजही समजलेलं नाही.
पण एवढं मात्र नक्की...
तुम्ही माझ्यापासून दूर गेले नाहीत...
तुम्ही माझ्या प्रत्येक श्वासात मिसळलात.
आज माझ्या प्रत्येक प्रार्थनेत तुम्ही आहात.
प्रत्येक संघर्षात तुम्ही आहात.
प्रत्येक यशात तुम्ही आहात.
प्रत्येक अश्रूत तुम्ही आहात.
आणि प्रत्येक हसण्यातही तुम्हीच आहात.
तुमचं नाव घेतलं की आजही मनाला बळ मिळतं.
तुमची आठवण आली की आजही अभिमानाने मान उंचावते.
कारण माझ्या आयुष्यात एलपी नावाचं एक विलक्षण व्यक्तिमत्त्व लाभलं होतं.
तुम्ही फक्त माझे पती नव्हता...
तुम्ही माझा स्वाभिमान होता.
माझी प्रेरणा होता.
माझी ओळख होता.
माझं ध्येय होता.
माझं अस्तित्व होता.
माझ्या आयुष्याचं एकच ब्रीदवाक्य होतं... आहे... आणि शेवटच्या श्वासापर्यंत राहील—
"जिंदगी के साथ भी... जिंदगी के बाद भी..."
आज आमच्या वैवाहिक जीवनाच्या या पवित्र स्मृतीदिनी, आमच्यावर प्रेम करणाऱ्या प्रत्येक आप्तस्वकीय, मित्र, सहकारी आणि हितचिंतकांसमोर मी मनःपूर्वक नतमस्तक आहे. तुमच्या प्रेमामुळे, आशीर्वादामुळे आणि विश्वासामुळेच हा संसार संकटांवर मात करत आजही उभा आहे.
आणि शेवटी...
आज एक सत्य मनाला असह्य वेदना देतं...
घर तसंच आहे...
भिंती त्याच आहेत...
आठवणी त्याच आहेत...
मुलं तीच आहेत...
मित्रही तेच आहेत...
पण एलपी नाहीत...
पहिल्या घासावर "तू जेवलीस का?" असं विचारणारं माणूस नाही...
प्रत्येक संकटात "मी आहे" म्हणत खांद्यावर हात ठेवणारं माणूस नाही...
घरात पाऊल टाकताच घराला घरपण देणारं अस्तित्व नाही...
आजही नकळत दाराकडे नजर जाते...
फोन वाजला की क्षणभर वाटतं—तुमचाच असेल...
एखादा निर्णय घेताना मन अजूनही तुमच्याशी बोलतं...
पण उत्तर देण्यासाठी आज तुम्ही समोर नाही.
हीच आयुष्याची सर्वात मोठी पोकळी आहे.
जगण्याची सर्वात मोठी वेदना आहे.
आणि म्हणूनच...
माझ्या आयुष्याचा प्रत्येक दिवस तुमच्या स्मृतींना अर्पण आहे.
तुम्ही नसण्याची जाणीव कधीच कमी होणार नाही...
कारण काही माणसं मृत्यूने संपत नाहीत.
ती प्रेमात जिवंत राहतात...
संस्कारांत जिवंत राहतात...
आठवणीत जिवंत राहतात...
आणि आपल्या प्रत्येक श्वासात कायमची वसून राहतात.
हा लेख लिहिण्याचा माझा मुळीच हेतू नव्हता. काही भावना शब्दांत मांडाव्यात, अशीही इच्छा नव्हती. पण २९ जून हा दिवस जवळ आला की आठवणींचे दरवाजे आपोआप उघडतात. वैवाहिक जीवनातील सुखाचे क्षण, संसार उभारताना आलेले संघर्ष, संकटांशी दिलेली झुंज, सोबत चाललेला प्रत्येक प्रवास आणि आज उरलेल्या असंख्य आठवणी मनात दाटून येतात. त्या भावनांना मनातच बंदिस्त ठेवणं अशक्य झालं आणि नकळत शब्दांनी त्यांचं रूप घेतलं. हे लेखन कोणताही दिखावा नाही, तर एका सहजीवनाची, संघर्षमय प्रवासाची आणि कधीही न संपणाऱ्या प्रेमाच्या आठवणींची मनापासून केलेली शब्दांजली आहे.
एलपी... तुम्ही कालही माझ्यासोबत होता... आजही आहात... आणि माझा शेवटचा श्वास असेपर्यंत माझ्यासोबतच राहाल...
"जिंदगी के साथ भी... जिंदगी के बाद भी..."
0 Comments